Αν υπάρχει ένα πράγμα με το οποίο είναι γεμάτη η Ισπανία , αυτό είναι οι εκκλησίες και τα μοναστήρια, έτσι δεν είναι; Λοιπόν, στην Αραγονία βρίσκουμε αυτό που βλέπουμε στη φωτογραφία: το Βασιλικό Μοναστήρι του Σαν Χουάν ντε λα Πένια , ένα όμορφο μοναστήρι της Αραγωνίας.
Αυτό το μοναστήρι είναι πραγματικά ιδιαίτερο λόγω της τοποθεσίας του και επειδή υπάρχουν επίσης πολλοί βασιλείς της Αραγονίας θαμμένοι σε αυτό. Ας το γνωρίσουμε μαζί.
Βασιλική Μονή του San Juan de la Peña
Όπως ανέφερα παραπάνω , βρίσκεται στην Αραγονία , μία από τις αυτόνομες κοινότητες της Ισπανίας, ένα ιστορικό βασίλειο που εκτείνεται στις οροσειρές του Ιβηρικού Συστήματος, την κοιλάδα του Έβρου και τα Πυρηναία. Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της χώρας και συνορεύει διεθνώς με τη Γαλλία.
Το μοναστήρι βρίσκεται στην Μποτάγια , ένα μικρό χωριό στον δήμο Χάκα, στην επαρχία Ουέσκα της Αραγωνίας. Ήταν κάποτε το σημαντικότερο μοναστήρι σε όλη την Αραγονία κατά τον Ύστερο Μεσαίωνα, γι' αυτό και στεγάζει τους τάφους αρκετών βασιλιάδων.
Αλλά ποια είναι η προέλευσή του ; Λοιπόν, πάντα εμπλέκεται κάποιος πιστός ακόλουθος ή φάντασμα. Σε αυτή την περίπτωση, ο θρύλος λέει ότι ένας ευγενής ονόματι Βότο ή Ότο κυνηγούσε σε αυτά τα εδάφη όταν είδε ένα ελάφι. Το κυνήγησε και στην καταδίωξη έπεσε από έναν γκρεμό, αλλά ως εκ θαύματος και μυστηριωδώς, ούτε αυτός ούτε το άλογό του τραυματίστηκαν. Αντίθετα, προσγειώθηκαν απαλά σε στέρεο έδαφος.
Εκεί, στο κάτω μέρος του γκρεμού, είδε μια σπηλιά και μέσα του βρήκε το σώμα ενός ερημίτη με το όνομα Juan de Atarés. Έκπληκτος και εντυπωσιασμένος από την εμπειρία, επέστρεψε στη Σαραγόσα, πούλησε τα υπάρχοντά του, έπεισε τον αδερφό του να πάει μαζί του και μαζί κατέληξαν να είναι οι νέοι ερημίτες του σπηλαίου. Αργότερα, μαζί με τους χριστιανούς στρατιώτες, είδαν τον διορισμό του Garcí Ximénez ως caudillo, την ανάκτηση των εδαφών από μουσουλμανικά χέρια και τον σταυρό που πυρπολήθηκε στην τρύπα δρυς του Sobrarbe.
Αλλά πέρα από τον θρύλο, το πιο σημαντικό κατασκευαστικό έργο που σηματοδότησε την έναρξη της μονής ξεκίνησε στην πραγματικότητα το 1026 με εντολή του Σάντσο του Μεγάλου, βασιλιά της Παμπλόνα από το 1004 μέχρι τον θάνατό του το 1035. Χρόνια αργότερα, ένας άλλος βασιλιάς, ο Σάντσο Ραμίρες, το εμπιστεύτηκε στους μοναχούς του Κλουνιάκ και άρχισε να παίρνει τη σημερινή του μορφή. Δυστυχώς, δεν έχουν επιβιώσει όλα αυτά τα κτίρια μέχρι σήμερα, αλλά αυτό που απομένει είναι αρκετό για να δούμε ότι ήταν και είναι ένα θαύμα.
Το μοναστικό συγκρότημα είναι χτισμένο κάτω από έναν τεράστιο βράχο , δημιουργώντας ένα εντυπωσιακό και ενιαίο σκηνικό. Μέσα στο χώρο του μοναστηριού υπάρχουν όμορφα στοιχεία όπως η προ-ρωμανική εκκλησία , οι αγιογραφίες του 12ου αιώνα του Αγίου Δαμιανού και του Αγίου Κοσμά και, φυσικά, το Βασιλικό Πάνθεον και το Πάνθεον των Ευγενών . Υπάρχει επίσης το ρωμανικό μοναστήρι , το γοτθικό παρεκκλήσι του Αγίου Βικτωριανού και η εκκλησία που καθαγιάστηκε το 1094.
Η αρχική ώθηση προήλθε από τον Σάντσο τον Μέγα και έτσι, κατά τη διάρκεια του επόμενου αιώνα, το μοναστήρι αναπτύχθηκε, επεκτείνοντας την κατασκευή του με νέα κτίρια. Οι Αραγωνέζοι βασιλιάδες άρχισαν να το επιλέγουν ως τον τελευταίο τόπο ανάπαυσής τους, γεγονός που αύξησε το κύρος του και, φυσικά, έφερε περισσότερο πλούτο από δωρεές της αριστοκρατίας. Ωστόσο, η σημασία του μοναστηριού γνώρισε διακυμάνσεις στους επόμενους αιώνες. Πολλές δωρεές σταμάτησαν, ορισμένοι θησαυροί χάθηκαν, συσσωρεύτηκαν χρέη, σημειώθηκαν πυρκαγιές και το μοναστήρι τελικά ερειπώθηκε.
Πράγματι, μια πυρκαγιά το 1675 που διήρκεσε τρεις ολόκληρες ημέρες κατέστησε αναγκαία την κατασκευή ενός νέου μοναστηριού, καθώς το αρχικό είχε καταστεί ακατοίκητο. Το νέο κτίριο ανεγέρθηκε στην πεδιάδα του Σαν Ινταλέθιο, ένα λιβάδι στην κορυφή ενός τεράστιου βράχου. Η κατασκευή συνεχίστηκε μέχρι τον 19ο αιώνα και αρκετοί άνθρωποι επέβλεψαν το έργο, αλλά είναι γενικά αποδεκτό ότι η πιο σημαντική προσωπικότητα στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του τόπου ήταν ο αρχιτέκτονας Μιγκέλ Ξιμένες από τη Σαραγόσα.
Το αποτέλεσμα είναι ένα συμμετρικό συγκρότημα με πολυάριθμα μοναστήρια και μια εξαιρετικά ορθολογική χωρική οργάνωση . Το μπαρόκ στιλ λάμπει στην πρόσοψη της εκκλησίας, με την περίτεχνη φυτική διακόσμηση και τις μορφές τριών σημαντικών αγίων: του Αγίου Ινδαλέσιο, του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή και του Αγίου Βενέδικτου. Ο τελευταίος είναι ο ιδρυτής του μοναστικού τάγματος που ασκούνταν εδώ.
Μεταξύ των αξιοσημείωτων γεγονότων που έλαβαν χώρα εδώ είναι το γεγονός ότι στις 22 Μαρτίου 1071, η ρωμαϊκή λειτουργική ιεροτελεστία , που προσιδιάζει στη Δυτική Εκκλησία, εισήχθη για πρώτη φορά στην Ιβηρική Χερσόνησο. Με άλλα λόγια, η ισπανο-βησιγοτθική ιεροτελεστία τερματίστηκε εδώ και η Αραγωνική Εκκλησία ευθυγραμμίστηκε τελικά με τον Πάπα.
Γύρω στο 1835, οι μοναχοί εγκατέλειψαν το μοναστήρι και, χωρίς καμία φροντίδα, όλα άρχισαν να φθείρονται. Μέχρι τη δεκαετία του 50, το τοπίο ήταν αρκετά έρημο και μόνο μετά από ένα πρόγραμμα ανοικοδόμησης από την κυβέρνηση της Αραγωνίας αποκαταστάθηκε στην παλιά του δόξα.
Σήμερα, το Βασιλικό Νέο Μοναστήρι του Σαν Χουάν ντε λα Πένια στεγάζει το Κέντρο Ερμηνείας του Βασιλείου της Αραγονίας, έναν ξενώνα και το Κέντρο Ερμηνείας της Μονής του Σαν Χουάν ντε λα Πένια . Και τα τρία πρέπει να τα επισκεφθείτε.
Το Κέντρο Ερμηνείας της Μονής είναι ένα μέρος που πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφθείτε, προσφέροντας μια φανταστική εμπειρία. Οι επισκέπτες περιπλανώνται σε μια μοναδική κατασκευή, χτισμένη μέσα στο ίδιο το μοναστήρι, σε ένα γυάλινο δάπεδο που τους επιτρέπει να δουν πώς ήταν το μοναστήρι στο παρελθόν και τις διαφορετικές φάσεις που πέρασε: την τραπεζαρία, το κελάρι, την κουζίνα, τα δωμάτια των υπηρετών και το ντουλάπι. Όλα είναι επιπλωμένα με κομμάτια εποχής, συμπεριλαμβανομένων επίπλων και μανεκέν μοναχών. Πίνακες πληροφοριών και τρισδιάστατες εικόνες εμφανίζονται σε οθόνες αφής.
Το Κέντρο Ερμηνείας του Βασιλείου της Αραγωνίας βρίσκεται εντός της μπαρόκ εκκλησίας του Νέου Μοναστηριού. Τεράστιες, κινητές οθόνες αναπαράγουν ένα βίντεο κατά τη διάρκεια της ξενάγησης, που περιγράφει λεπτομερώς την προέλευση του Βασιλείου και του Στέμματος, όλα συνοδευόμενα από μια παράσταση φωτός και ήχου, με κινούμενα καθίσματα και άλλα διαδραστικά στοιχεία. Το βίντεο διαρκεί 45 λεπτά.
Τέλος, ο ξενώνας . Βρίσκεται δίπλα στο μοναστήρι και είναι ένα τετράστερο κατάλυμα . Διαθέτει 25 δίκλινα δωμάτια (τέσσερα εκ των οποίων διαθέτουν καθιστικό και το ένα είναι προσαρμοσμένο για άτομα με αναπηρία), εστιατόριο και καφέ, αίθουσα εκδηλώσεων για 150 άτομα και χώρο στάθμευσης για 28 αυτοκίνητα. Αυτός ο ξενώνας άνοιξε το 2007 και είναι μια από τις πιο πρόσφατες προσθήκες στο δίκτυο ξενώνων Aragon.